Rzeźby twórcy najsłynniejszego pomnika w Kazimierzu Dolnym w nowej galerii plenerowej
Trzy monumentalne rzeźby Bogdana Markowskiego, artysty znanego mieszkańcom i turystom przede wszystkim jako twórcy Pomnika Psa przy kazimierskim Rynku, stanowią zalążek nowej Plenerowej Galerii Rzeźb przy Muzeum Przyrodniczym w Kazimierzu Dolnym. Inspirowane światem zwierząt dzieła, wykonane z naturalnych głazów narzutowych, zostały ustawione w ogrodzie, w bezpośrednim otoczeniu zabytkowego Spichlerza Ulanowskich, wzbogacając przestrzeń przy wjeździe do miasteczka.
Nowa, stała prezentacja plenerowa powstała z inicjatywy Muzeum Przyrodniczego, oddziału Muzeum Nadwiślańskiego. Ekspozycja obejmuje trzy animalistyczne rzeźby autorstwa Bogdana Markowskiego: dwa łabędzie i jednorożca. Kolejne trzy dzieła również nawiązują do świata przyrody. Jest wśród nich zranione drzewo, rybak oraz dwumetrowe żądło – wierne odwzorowane, daje możliwość zobaczenia tego skomplikowanego organu pszczoły w bardzo dużym powiększeniu. Wszystkie dzieła tworzą spójną i integralną całość, połączoną wspólną ideą, która odnosi się do natury w dwojaki sposób – z jednej strony poprzez wykorzystanie jako materiału naturalnego głazów narzutowych, z drugiej zaś poprzez nadanie im wysublimowanej formy.
– Wszystkie rzeźby są wykonane z kamieni narzutowych przeniesionych tysiące lat temu na teren Polski przez lodowiec i tu pozostawionych. To z natury granitu, jego kształtu, właściwości fizycznych wynika forma i temat rzeźb. Artysta przygląda się naturze, nie zmienia jej lecz stara się do niej dostosować. Wybiera granit, ponieważ ze względu na jego „niezniszczalność”, idea zawarta w danym dziele ma szanse przetrwać wieki. To człowiek jest częścią natury i powinien jej się podporządkować, być jej częścią a nie dominantą – mówi Joanna Szkuat, kierownik Muzeum Przyrodniczego, oddziału Muzeum Nadwiślańskiego w Kazimierzu Dolnym.
W pracach Markowskiego forma i temat rzeźb wynikają wprost z natury kamienia — jego kształtu
i właściwości fizycznych. Artysta przygląda się naturze i stara się do niej dostosować, nie zmieniając jej, a pozostawiając symboliczną przestrzeń dla przekazu o jedności natury i myśli człowieka. Poprzez dobór materiału i formy, Markowski przekazuje również głębsze przesłanie o wrażliwości na potrzebę ochrony przyrody oraz konieczność przekazywania społeczeństwu wyższych wartości artystycznych. Mimo ciężkości kamienia, rzeźby te, dzięki wrażliwej ręce artysty, przywołują skojarzenia ze spokojem i bezpieczeństwem.
– W rzeźbie łabędzia widzimy zwartą bryłę kamienia, w której artysta wyciął głowę, szyję i skrzydła łabędzia, podporządkowując się kształtowi kamienia i dodając tylko trochę od siebie. Przez to bryła jest ciekawa, zwarta, spójna, przekonywająca – ocenia historyk sztuki prof. Lechosław Lameński.
Lokalizacja rzeźb jest nieprzypadkowa. Bogdan Markowski jest od lat związany z Kazimierzem Dolnym.
– Rzeźby Bogdana Markowskiego doskonale wpisują się w ideę naszego muzeum, które od lat łączy refleksję nad przyrodą z kulturą. Dzięki temu projektowi odwiedzający będą mogli doświadczyć sztuki w otwartej przestrzeni, w dialogu z otaczającym krajobrazem – dodaje Joanna Szkuat.
Bogdan Markowski urodził się w Lublinie w 1945 roku. Jest absolwentem PWSSP w Gdańsku. Dyplom z rzeźby i projektowania rzeźbiarsko-architektonicznego w 1970 r. Prace swoje realizuje w materiałach takich jak granit, marmur, brąz, drewno. Laureat nagród i wyróżnień w konkursach i wystawach. Prace w zbiorach: Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, Muzeum Sztuki Współczesnej w Łodzi, Wojska Polskiego w Warszawie, Muzeum Miedzi w Legnicy, KUL w Lublinie, UMCS. Ma na swoim koncie kilkadziesiąt wystaw zbiorowych, udział w plenerach w tym tak ważnych jak w Hajnówce, Wdzydzach Kiszewskich, Orońsku. Swoje prace wystawiał także na Zamku w Kazimierzu Dolnym pod tytułem „Erraticus. W skład tej wystawy wchodziło 29 rzeźb wykonanych z granitowych głazów narzutowych przemieszczanych milionami lat z odległych gór, rzeźbionych przez wody, wiatr i czas. Stąd tytuł wystawy „Erraticus” po łacinie znaczy błądzący. Jest także autorem konkursowych rzeźb w Lubartowie, w Zamościu, w Roztoczańskim Parku Narodowym, w Zwierzyńcu, a także w Burgas (Bułgaria), w Debreczynie (Węgry), Inami (Japonii) oraz Viller Le Lac i Labresse (Francja).
